Medisch psychorauma meer additioneel  meer psychisch  

Wat is het?
Medisch psychotrauma verwijst naar de psychische klachten en trauma-gerelateerde symptomen die ontstaan als direct gevolg van een medische aandoening, een ingrijpende medische behandeling of een ziekenhuisopname. Hoewel medisch handelen bedoeld is om te genezen, kan een patiënt zich tijdens de procedure extreem machteloos, angstig en de controle kwijt voelen. Dit kan leiden tot een posttraumatische stressstoornis (PTSS).

   Kenmerken en symptomen   
Medisch psychotrauma uit zich vaak op dezelfde manier als reguliere PTSS, maar de trigger is specifiek verbonden aan de zorgomgeving:

  • herbelevingen:  nachtmerries of angstaanjagende flashbacks krijgen van de intensive care, de operatiekamer of het moment van een slechte-nieuwsgesprek
  • vermijding:  het angstig ontwijken van ziekenhuizen, artsen, medische controles, of zelfs medische programma's op televisie. Dit kan gevaarlijk zijn als noodzakelijke zorg hierdoor wordt uitgesteld
  • verhoogde paraatheid:  constante waakzaamheid, prikkelbaarheid, slaapproblemen of extreme angst bij elk klein lichamelijk signaal (angst voor herhaling)
  • emotionele afvlakking:  een gevoel van gevoelloosheid of vervreemding van het eigen lichaam

   Waarom het vaak over het hoofd wordt gezien   
Bij volwassenen wordt medisch psychotrauma minder snel herkend dan bij kinderen. patiënten schrijven hun klachten vaak toe aan 'normale stress' of de fysieke herstelperiode. Ook artsen zijn er in de dagelijkse praktijk soms minder op bedacht, omdat de focus logischerwijs primair op het lichamelijke herstel ligt.

   Behandeling   
Wanneer er sprake is van een medisch psychotrauma, is een gerichte psychologische behandeling noodzakelijk. Wetenschappelijk bewezen effectieve methoden hiervoor zijn:

  • EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing):  om de emotionele lading van de traumatische medische herinnering af te halen
  • cognitieve gedragstherapie (CGT):  gericht op het anders leren omgaan met de angstgedachten en het doorbreken van vermijdingsgedrag

Bronnen:


  Einde van de pagina